obrazek nagłówka

Aktualności

Misja święta 11.07 - 19.07.2026r

Słowo Ks. Proboszcza

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Drodzy Parafianie,
W dniach od 11.07-19.07.2026 roku będziemy przeżywali w naszej wspólnocie parafialnej wydarzenie szczególne - Misję Świętą. Czas przemiany życia osobistego, rodzinnego, społecznego i parafialnego. Pragniemy wsłuchiwać się w Słowo Boże, czerpać moc z sakramentów Chrystusa, aby wzrastać w wierze i dbać wspólnie o Kościół, który jest naszym domem.
Trwajmy na modlitwie, aby Misja Święta były okresem prawdziwej odnowy naszych serc i naszej wspólnoty parafialnej. Pamiętajmy również w naszej modlitwie o misjonarzach, którzy będą kierować do nas Słowo Boże i sprawować pośród nas sakramenty święte.
Przygotowanie do Misji Świętej to również okazja, aby podjąć konkretne dzieło miłości wobec tych, którzy opuścili naszą wspólnotę i żyją bez Boga. Zachęcamy do przekazania im zaproszenia na ten czas, a także podjęcia konkretnej formy modlitwy w ich intencji, postu lub wyrzeczenia.
Znajdźmy czas i pozwólmy dotknąć się Miłosierdziu Pana. Niech nikogo z nas nie zabraknie – serdecznie Was wszystkich zapraszam i czekam na Was.

ks. Tadeusz Olszewski
P R O B O S Z C Z

Słowo Misjonarzy

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja Niepokalana!

Bracia i Siostry w Wierze,
Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej powstało w porewolucyjnej Francji w 1816 roku. W swoich początkach zajęło się głoszeniem misji świętych oraz rekolekcji w ubogich rejonach południowej Francji. Z czasem rozpoczęło również pracę misyjną aż po krańce świata. Obecnie posługujemy na wszystkich kontynentach naszego globu.
Przybywamy do Waszej Parafii jako Bracia w Wierze, ale również jako Pasterze, pragnąc głosić Wam Słowo Boże i sprawować sakramenty dla ożywienia i pogłębienia jedności z Jezusem Chrystusem oraz wspólnotą Kościoła, w której On żyje.
Prosimy Was o modlitwę na czas posługi w Waszej Rodzinie Parafialnej.

Oddani Wam w Chrystusie i Maryi Niepokalanej
o. Marek Pycka OMI
o. Janusz Napierała OMI

Plan Misji Świętej

Sobota – 11.07.2026
18:00 – Eucharystia z nauką

Niedziela – 12.07.2026
8:00 – Eucharystia z nauką
9:30 – Eucharystia z nauką
11:00 – Eucharystia z nauką
21:00 - Apel Misyjny

Poniedziałek – 13.07.2026
Ogłoszenie Praw Synaju
8:30 – Różaniec misyjny
9:00 – Eucharystia z nauką
16:30 – Spotkanie misyjne dla dzieci
17:30 – Różaniec misyjny
18:00 – Eucharystia z nauką
Po Mszy św. – Nauka stanowa dla kobiet.
21:00 - Apel Misyjny

Wtorek – 14.07.2026
W Domu Ojca jest mieszkań wiele
8:30 – Różaniec misyjny
9:00 – Eucharystia z nauką
17:30 – Różaniec misyjny
18:00 – Eucharystia z nauką
Po Mszy św. – Nauka stanowa dla mężczyzn.
21:00 - Apel Misyjny

Środa – 15.07.2026
Prosimy Was, pojednajcie się z Bogiem
8:30 – Różaniec misyjny
9:00 – Eucharystia z nauką
17:00 – Spotkanie dla Róż Różańcowych
17:30 – Różaniec misyjny
18:00 – Eucharystia z nauką
Uroczystość Przebłagania Chrystusa Ukrzyżowanego
21:00 - Apel Misyjny

Czwartek – 16.07.2026
Dziękujemy Bogu za Eucharystię i kapłaństwo – Misyjny dzień pojednania
8:30 – Różaniec misyjny
9:00 – Eucharystia z nauką
17:30 – Różaniec misyjny
18:00 – Eucharystia z nauką
Uroczystość uwielbienia Jezusa w Eucharystii
21:00 - Apel Misyjny

Piątek – 17.07.2026
W Krzyżu miłości nauka
8:30 – Różaniec misyjny
9:00 – Eucharystia z nauką
17:30 – Różaniec misyjny
18:00 – Eucharystia z nauką
Uwielbienie Boga Miłosiernego
21:00 - Apel Misyjny

Sobota – 18.07.2026
Tobie Matko powierzamy nasze rodziny
8:30 – Różaniec misyjny
9:00 – Eucharystia z nauką dla chorych i starszych parafian. Sakrament namaszczenia chorych, nabożeństwo lourdzkie.
Po Mszy św. – obchód chorych w domach.
16:30– Nabożeństwo dla rodziców z małymi dziećmi i rodzin oczekujących narodzin dziecka. Błogosławieństwo misyjne.
17:30 – Różaniec misyjny
18:00 – Eucharystia z nauką
Akt zawierzenia parafii Matce Bożej
21:00 - Apel Misyjny

Niedziela –19.07.2026
Uroczystość zakończenia Misji oraz Dzień zyskania odpustu zupełnego
8:00 – Eucharystia z nauką
9:30 – Eucharystia z nauką
11:00 – Eucharystia z nauką
14:30 – Uroczyste nabożeństwo zamknięcia Misji, poświęcenie pamiątek misyjnych, odno-wienie przyrzeczeń chrzcielnych i uroczyste wy-znanie wiary. Udzielenie odpustu zupełnego.

KOMUNIKAT BISKUPA PELPLIŃSKIEGO RYSZARDA KASYNY
do duchowieństwa i wiernych w związku z nominacją
ks. kan. dr. Przemysława Szulca na biskupa pomocniczego diecezji pelplińskiej

Drodzy Bracia i Siostry,

Umiłowani Bracia Kapłani,

„Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi” (Mt 11, 25). Tymi słowami Chrystusa pragnę dziś wraz z całym Kościołem Pelplińskim wyśpiewać Bogu dziękczynienie. Ojciec Święty Leon XIV, przychylając się do mojej prośby skierowanej do Stolicy Apostolskiej, mianował biskupem pomocniczym naszej diecezji ks. kan. dr. Przemysława Szulca — kapłana naszej diecezji, dotychczasowego proboszcza parafii pw. św. Wawrzyńca w Przysiersku oraz dyrektora Katolickiej Szkoły Podstawowej im. ks. dra Bernarda Sychty w Świeciu — przydzielając mu stolicę tytularną Cufruta. Nominację ogłosiła Nuncjatura Apostolska w Polsce 11 czerwca 2026 r. Ta radosna wiadomość dociera do nas w roku szczególnym, w którym dziękujemy Bożej Opatrzności za 750 lat obecności cystersów na pelplińskiej ziemi.

Trwając w tym duchu wdzięczności, dzisiaj z głębi serca dziękuję najpierw Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu, który nieustannie troszczy się o swój Kościół i posyła mu pasterzy według swego Serca (por. Jr 3, 15). Ojcu Świętemu Leonowi XIV wyrażam synowską wdzięczność za ten dar dla Kościoła Pelplińskiego — za to, że w swojej pasterskiej trosce dał naszej diecezjalnej wspólnocie nowego współpracownika w posłudze biskupiej. Samemu Biskupowi Nominatowi dziękuję, że w duchu wiary i posłuszeństwa przyjął wolę Następcy Świętego Piotra. Modlitwą otoczmy również jego Rodziców oraz Brata wraz z Rodziną.

Biskup Nominat urodził się 2 czerwca 1978 roku w Chojnicach. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej nr 1 im. Juliana Rydzkowskiego oraz Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. Romualda Traugutta w Chojnicach złożył egzamin maturalny i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenia kapłańskie przyjął 8 czerwca 2003 roku w katedrze pelplińskiej z rąk biskupa Jana Bernarda Szlagi. W latach 2003–2009 był wikariuszem parafii św. Józefa w Tczewie oraz diecezjalnym moderatorem Ruchu Światło-Życie. W latach 2006–2012 odbył studia specjalistyczne w Instytucie Pastoralno- Liturgicznym Wydziału Teologicznego KUL, uwieńczone doktoratem z teologii. Ukończył ponadto studia podyplomowe z zakresu zarządzania oświatą, psychologii biznesu i zarządzania, zarządzania finansami przedsiębiorstw, a także edukacji, rewalidacji i wspomagania osób z autyzmem i zespołem Aspergera. W latach 2009–2016 pracował duszpastersko w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Świeciu.

Od 2009 roku związany jest z Katolicką Szkołą Podstawową im. ks. dra Bernarda Sychty oraz Katolickim Przedszkolem „Aniołowo” w Świeciu, w których pełnił funkcję dyrektora.

Od 2016 roku był proboszczem parafii św. Wawrzyńca w Przysiersku.

Biskup Nominat za swoje zawołanie obrał słowa „Gratia et missio” — „Łaska i misja”. Streszcza się w nich cała tajemnica powołania: wszystko jest najpierw łaską, niezasłużonym darem Boga, a zarazem każdy dar staje się zadaniem — posłaniem do braci i sióstr. Jak Apostoł Paweł, który wyznał: „za łaską Boga jestem tym, czym jestem” (1 Kor 15, 10), i zaraz dodał, że łaska ta nie okazała się w nim daremna. Życzę Biskupowi Przemysławowi, aby całą swoją posługę oparł na darmowej miłości Boga i z niej czerpał apostolską gorliwość.

Z radością zapraszam wszystkich Diecezjan — kapłanów, diakonów, osoby życia konsekrowanego, kleryków oraz wiernych świeckich — na święcenia biskupie, które odbędą się w sobotę 27 czerwca 2026 r., w uroczystość Matki Bożej Nieustającej Pomocy, o godz. 11.00 w bazylice katedralnej w Pelplinie. Biskup Nominat poprosił, aby z tej okazji nie wręczać mu kwiatów. Przed Mszą Świętą będzie można złożyć ofiarę do puszek, przeznaczoną na dzieła prowadzone przez naszych misjonarzy.

Bracia i Siostry, już dziś proszę Was wszystkich o dar modlitwy w intencji Biskupa Nominata. Niech wspierają go wspólnoty parafialne, rodziny, chorzy ofiarujący swoje cierpienia, a także wspólnoty zakonne naszej diecezji. Polecam go wstawiennictwu Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Wawrzyńca, patronów diecezji pelplińskiej.

Na czas przygotowania do tej uroczystości oraz radosnego dziękczynienia za dar nowego Biskupa wszystkim z serca błogosławię: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

                                                                                † Ryszard Kasyna, Biskup Pelpliński

Święcenia kapłańskie


zdjecie

W najbliższą sobotę, 30 maja o godzinie 11:00 w pelplińskiej katedrze odbędą się święcenia prezbiteratu, które przyjmie między innymi nasz diakon Wiesław Formela.

To dzień łaski, radości i wdzięczności Bogu za powołanie, którym obdarzył naszego parafianina. Otoczmy naszego diakona i jego kolegów szczególną modlitwą.

Skarbiec Kościoła

„O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem!”.

List do Filipian 4, 6.

Modlitwa jest ważnym elementem życia chrześcijanina, dlatego także współcześnie wspólnota Kościoła podpowiada nam, jak się modlić.

I tak możemy rozróżnić następujące rodzaje modlitwy: błogosławieństwo (przyzywa błogosławieństwa Boga nad nami; jest to prosty znak krzyża, stawiany na czole innej osoby, lub wypowiadane słowa: „Niech Pan Cię błogosławi”), modlitwa prośby (zwracanie się do Boga w naszych codziennych sprawach), wstawiennicza (modlitwa za wszystkie osoby bliskie naszemu sercu oraz za wszystkich, których codziennie spotykamy na naszej drodze), dziękczynienie (za to wszystko, co każdego dnia otrzymujemy od Pana Boga) i uwielbienie (wyrażamy w ten sposób radość naszego serca i uwielbiamy Boga za to, że istnieje i jest miłością).

Możemy posługiwać się modlitwą spontaniczną (wyraża ona nasze własne myśli i odczucia, nie posługujemy się więc gotowymi sformułowaniami, ale swoimi słowami) lub uformowaną (to sformułowania zaczerpnięte z Pisma Świętego oraz modlitwy liturgicznej Kościoła; będą to np. psalmy, litanie, nabożeństwa) albo też modlitwą formującą (jest nią np. medytacja lub kontemplacja, gdy staramy się w sposób szczególny usłyszeć głos Pana Boga, który będzie przemieniał nasze życie).

Możemy korzystać z modlitwy osobistej (w samotności) lub wspólnotowej (z innymi osobami, np. domownikami lub we wspólnocie Kościoła).

W Katechizmie Kościoła Katolickiego odnajdziemy także informacje na temat różnych formy modlitwy, takich jak modlitwa ustna, rozmyślanie i kontemplacja (nr 2700-2719).

Wszystkie formy modlitwy łączy jedno: to żywy puls Kościoła, który prowadzi nas do Serca Boga. Modlitwa pomaga nam wejść w głębię tajemnic zbawienia i zanurzyć się w historii Jezusa, Jego uczniów i przyjaciół, zatrzymać się przy Jego stopach i zrozumieć jak On nas kocha.

ZADANIE

W tym tygodniu znajdź formę modlitwy, której dawno nie praktykowałeś. Pomódl się w ten sposób.

Medytacja chrześcijańska

„Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu”.

Ewangelia według św. Łukasza 2, 19.

Medytacja chrześcijańska w sensie etymologicznym meditatio (łac.), oznacza rozważanie, zagłębianie się w myślach, koncentracja. Medytować to być obecnym przed Bogiem. „Medytacja nie polega na myśleniu o Bogu. W czasie medytacji dążymy do dokonania czegoś niewymiernie wspanialszego – dążymy do bycia z Bogiem, do bycia z Jezusem, do bycia z Jego Duchem Świętym, a nie zaledwie do rozważania o Nich”. W medytacji zatem chodzi o doświadczenie miłości Trójcy Świętej. Medytacja chrześcijańska jest odpowiedzią na tęsknotę ludzi za doświadczeniem obecności Boga w ich życiu. Doświadczenie miłości Boga domaga się jednak czasu, dlatego też i medytacja wymaga czasu. Chodzi tu zarówno o długość medytacji, jak i systematyczność w uczeniu się tej formy modlitwy. Taka medytacja prowadzi do wewnętrznej spójności człowieka oraz jedności z bliźnimi.

Najbardziej klasyczna metoda medytacji została opisana w Ćwiczeniach duchownych Ignacego Loyoli. Zwraca on szczególna uwagę na stan umysłu, woli, pamięci, ale wymaga czynności przygotowujących.

Medytacja ignacjańska prowadzi przez kolejne etapy:

Przygotowanie to wybór tematu (np. konkretnego fragmentu Pisma Świętego, prawdy wiary), przyjęcie odpowiedniej postawy (klęcząca, siedząca). Medytację rozpoczynamy od uświadomienia sobie obecności Boga i prośby o łaskę w owocnej medytacji.

Rozmyślanie właściwe rozpoczyna się od rozbudzenia wyobraźni, która przywołuje na myśl medytowaną rzeczywistość. Kolejnymi etapami są: zaangażowanie pamięci (przypomnienie sobie przedmiotu rozmyślania w ogólności), ćwiczenie rozumu (wejście w szczegóły rozważanego fragmentu i wyciągnięcie praktycznych wniosków), zaangażowanie woli (wzbudzenie pobożnych i pełnych miłości uczuć w stosunku do Boga i podjęcie postanowień).

Zakończenie to powtórzenie podjętych postanowień, intymna rozmowa z Bogiem.

ZADANIE

W tym tygodniu podejmij medytację nad wybranym fragmentem Pisma Świętego.

Adorować Mistrza

„Maria, która siadła u nóg Pana i przysłuchiwała się Jego mowie”

Ewangelia według św. Łukasza 10, 39.

Adorować to z łacińskiego adorare, czyli „oddawać cześć”. Adoracja Najświętszego Sakramentu jest uwielbieniem, oddawaniem czci Bogu. Jest to czas spędzony z Jezusem ukrytym w Najświętszym Sakramencie. Może mieć formę milczenia, modlitwy indywidualnej lub wspólnotowej. Modlitwa z kolei może być cicha lub głośna, czasami prowadzi też do kontemplacji, czyli skupieniu swojej uwagi na Bogu.

Kontemplacja „wyraża spojrzenie wiary utkwione wyłącznie w Jezusa Chrystusa (…). W tej modlitwie dominuje wyłącznie milczenie, które jest ukierunkowane na miłość. To swoista komunia (zjednoczenie) miłości, która przynosi wyłącznie życie! Kontemplacja jest więc najprostszym sposobem wyrażenia tajemnicy modlitwy”.

Jak zacząć kontemplację?

- Skoncentruj się na Bożej obecności. Zacznij od wyciszenia swojego wnętrza. „Pomyśl o swoim wnętrzu jak o wzburzonym morzu i pozwól napływającym myślom stopniowo cichnąć. Pozwól swojej wewnętrznej Marcie usiąść spokojnie obok Marii i kontemplować Jezusa w ciszy. Tak jak woda morska staje się czysta i przejrzysta, kiedy zanieczyszczenia opadają na dno, tak niech nasze dusze otworzą się na odczuwanie Bożej obecności w nas”.

- Kontempluj z miłością. „Nasze myśli z pewnością spróbują gdzieś odpłynąć. Należy więc pozostać uważnym i nieustannie starać się zwracać naszą uwagę ku Bogu, odpychając równocześnie wszystkie myśli niezwiązane z Panem. Pamiętajmy, że kontemplacja to nie tyle ćwiczenie koncentracji, co miłości”.

- Kontempluj z wzajemnością. „Jeśli decydujemy się kontemplować Boga, pamiętajmy o tym, że On zawsze jest przy nas. Czeka na nas długo zanim my przyjdziemy do Niego. Jest obecny i również kontempluje, patrzy na nas z miłością”.

ZADANIE

W tym tygodniu przeznacz od 10 do 30 minut na kontemplację.

Eucharystia szkołą miłości

„Eucharystia jest moją autostradą do nieba!”.

ŚWIĘTY CARLO ACUTIS

Święty Carlo Acutis był zafascynowany Eucharystią. Uważał, że Eucharystia jest największym wyrazem miłości Boga do człowieka, ponieważ w Eucharystii uobecnia się ofiara Jezusa na krzyżu i Jego zmartwychwstanie. W tym sakramencie Bóg pochyla się nad ranami ludzkości i opatruje je. Eucharystia jest również najlepszym sposobem okazywania wdzięczności Panu Bogu za otrzymane dary.

A zatem Eucharystia jest sakramentem Miłości. Objawia ona nieskończoną miłość Boga do człowieka, ale także napełnia wierzących miłością. Dzięki Eucharystii chrześcijanin może kochać tą samą miłością, którą kocha go Bóg. „Jezus jest Miłością, a im więcej będziemy się karmić Nim, który staje się pokarmem i napojem dla nas przez Eucharystię, rzeczywiście zawierającą Jego ciało, Jego krew, Jego duszę i bóstwo, tym silniej spotęgujemy naszą zdolność kochania. […] Eucharystia ukształtuje nas w niepowtarzalny sposób na podobieństwo Boga, który jest Miłością” – zauważył kiedyś Carlo Acutis.

Eucharystia jest dla nas pytaniem o naszą codzienną miłości do Boga, ludzi i samego siebie. Jest wezwaniem, aby w naszych codziennych wyborach było coraz mniej egoizmu, własnych pragnień, odczuć, a coraz więcej bezinteresownego daru dla innych.

Eucharystia uczy nas również realnego spojrzenia na siebie i drugiego człowieka, często pełnego wad i niedoskonałości. Uczy, aby patrzeć tak, jak widzi nas Bóg. On „patrzy na nas z realizmem i kocha takimi, jakimi nas widzi, tak samo zaprasza nas, byśmy również kochali siebie i bliźnich takimi, jakimi wzajemnie siebie widzimy. Eucharystia uczy nas miłości bezwarunkowej, miłości niezależnej od określonych zachowań i postaw”. Praktycznym wymiarem tej miłości jest bezinteresowny dar z siebie, otwartość na każdego człowieka oraz gotowość do przebaczania.

ZADANIE

Pójdź w tym tygodniu na chwilę adoracji przed Najświętszym Sakramentem i podziękuj Panu Bogu za to, że kocha Cię takiego, jakim jesteś ze wszystkimi wadami i zaletami.

Pokarm na drogę

„Ja jestem chlebem życia. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i poumierali. To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”.

Ewangelia według św. Jana 6, 48-51.

W komunii Pan Bóg oddaje się całkowicie człowiekowi. Chociaż ciągle nie potrafimy kochać miłością bezinteresowną, pełną, to i tak Pan Bóg zaprasza nas do przyjmowania swojego Ciała Eucharystycznego. Komunia to zatem pokarm na drogę, to „chleb grzeszników”, który daje nam moc do dźwigania się z naszej słabości i niemocy, do wychodzenia z własnych grzechów.

Mając świadomość swojej grzeszności, przyjmujemy komunię jako niezasłużony dar. Mamy świadomość, że Chrystus w tym sakramencie może uleczyć wszystkie nasze rany, wyrządzone brakiem miłości; może uleczyć nasze serca. „Jeśli przyjmujemy Eucharystię z całym wewnętrznym zaangażowaniem i miłością, wówczas napełnia nas ona niewiarygodną siłą i odwagą do stawiania czoła wszelkiemu złu, które napotykamy w naszym życiu, szczególnie zaś nienawiści. (…) Eucharystia jest źródłem miłości i lekarstwem na główne choroby ludzkiego serca: na lęk i nienawiść”.

Eucharystia uzdrawiając nasze serca, czyni z nas misjonarzy współczucia i miłości do Boga i bliźniego. To prowadzi nas do wrażliwości społecznej, która objawia się w działaniach na rzecz pokoju, sprawiedliwości, w obronie godności każdego człowieka, uzdrowienia struktur społecznych.

Od początku chrześcijanie spotykając się na „łamaniu chleba”, starali się dzielić swymi dobrami, pomagać ubogim i potrzebującym. Troszczyli się o siebie nawzajem. To zobowiązanie jest aktualne i dzisiaj. Przyjmując pokarm duchowy, jakim jest Eucharystia, otwieramy się na przemieniającą nas miłość Chrystusa, ale także zobowiązujemy się do troski o pozostałych członków Ciała Chrystusa, tworzących Kościół.

ZADANIE

Zastanów się, w jaki sposób możesz zatroszczyć się o osoby potrzebujące Twojej uwagi i miłości.

Uczniowie gromadzą się na „łamaniu chleba”

„Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach”.

Dzieje Apostolskie 2, 42.

W pierwszych wiekach chrześcijanie gromadzili się „na łamaniu chleba” pomimo tego, że byli za to prześladowani. Prowadzeni przed trybunały sądowe, dawali świadectwo temu, że Eucharystia jest dla nich czymś ważnym i nie mogą zrezygnować z uczestniczenia w tych spotkaniach. Eucharystia przez dwa tysiące lat chrześcijaństwa stała zawsze w centrum liturgii Kościoła, była szczytem jego modlitw.

Msza Święta budowała i nadal buduje wspólnotę Kościoła. Jak pisał św. Paweł w Liście do Koryntian: „Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno ciało” (1 Kor 10, 17). Komunia, którą przyjmujemy podczas Mszy Świętej jest Ciałem Pana Jezusa. Komunia (łac. communio) to wspólnota, która pomimo swojej różnorodności stanowi jedność w Jezusie Chrystusie. A zatem Eucharystia ma wymiar wspólnotowy, bo uczestniczymy w niej z innymi wierzącymi na całym świecie i wspólnie budujemy wspólnotę Kościoła.

Eucharystia tworzy Kościół, a Kościół „uczy się z Eucharystii wyrażać jedność i wielość: jedność Kościoła i wielość zgromadzeń eucharystycznych; jedność tajemnicy sakramentalnej i różnorodność tradycji liturgicznych; jedność celebracji i różnorodność powołań, charyzmatów i posług”. To właśnie uczestnicząc w Eucharystii, sprawowanej na całym święcie, doświadczamy tego, jak różnorodny jest Kościół na poszczególnych kontynentach i w różnych krajach. Uczestnicząc we Mszy Świętej, dostrzegamy różnorodność osób, postaw, zdolności i charyzmatów. Ale też każda Eucharystia jest świadectwem, że z naszej różnorodności Pan Bóg tworzy jedną, wspólną mozaikę Kościoła.

ZADANIE

Podczas najbliższej Mszy Świętej podziękuj Panu Bogu za innych uczestników Eucharystii, za Waszą różnorodność. Pomyśl, że wszyscy tworzycie jedno Ciało, jakim jest Kościół i wszyscy jesteśmy sobie wzajemnie potrzebni.

Uczeń modli się ze wspólnotą Kościoła – liturgia godzin

„Siedemkroć na dzień wysławiam Ciebie z powodu sprawiedliwych Twych wyroków”.

Księga Psalmów 119, 164.

Brewiarz jest modlitwą liturgiczną, zwaną również Liturgią Godzin. Składa się z psalmów, hymnów, czytań z Pisma Świętego oraz modlitw przeznaczonych na różne pory dnia.

Od wieków w człowieku jest tęsknota za modlitwą w różnych porach w ciągu dnia. Najbardziej popularne są modlitwy poranne i wieczorne, jednak wielu chrześcijan także w ciągu dnia znajduje czas, aby skierować swoje myśli ku Panu Bogu. Pomocą w tym może być brewiarz. „Obecna Liturgia Godzin rozpoczyna się Wezwaniem, czyli jednym psalmem. O poranku modlimy się Jutrznią, która jest wspomnieniem Zmartwychwstania Chrystusa. Modlitwa w ciągu dnia składa się z modlitwy przedpołudniowej, południowej i popołudniowej, zwykle wybieramy jedną spośród nich. Wieczorem w Nieszporach dziękujemy za cały dzień, upamiętniając Odkupienie, a przed snem odmawiamy Kompletę, prosząc o spokojną noc i szczęśliwą śmierć. Oprócz tych godzin mamy jeszcze Godzinę Czytań, którą jako lectio divina (łac. pobożne, duchowe czytanie) możemy odmówić o dowolnej porze dnia”.

Brewiarz powszechnie kojarzony z życiem zakonnym lub kapłańskim nie jest zarezerwowany jedynie dla wybranych członków Kościoła. Jest to modlitwa całej wspólnoty Kościoła, a zatem każdy wierzący jest zachęcany do włączenia się w tę liturgię.

Można zapytać, dlaczego właściwie mamy odmawiać brewiarz. Odpowiedź wydaje się prosta, zwłaszcza w przypadku osób, które już korzystają z tej formy modlitwy. Zawarte w brewiarzu „psalmy poszerzają serce, dzięki nim możemy lepiej wyrazić nasze emocje w relacji z Bogiem. Niezależnie od tego, czy doświadczamy tęsknoty, lęku, cierpienia czy opuszczenia – w tym wszystkim możemy mówić do Boga Jego słowami”.

ZADANIE

Jeśli jeszcze nie odmawiasz Liturgii Godzin, wejdź na stronę: https://brewiarz.pl/ i spróbuj w tym tygodniu modlić się przynajmniej jedną z modlitw brewiarzowych.

NAUCZ NAS SIĘ MODLIĆ

Z Maryją poznajemy Jezusa - różaniec

„Jest to modlitwa, którą bardzo ukochałem. Przedziwna modlitwa! Przedziwna w swej prostocie i głębi zarazem (…). Do tych słów dołącza się cały Kościół (…). Jakbyśmy obcowali z Panem Jezusem poprzez – można by powiedzieć – serce Jego Matki”.

JAN PAWEŁ II, Modlitwa, którą bardzo ukochałem, 29 października 1978 r.

Różaniec jest znaną i cenioną formą modlitwy. To także nazwa sznura modlitewnego oraz praktyki modlitewnej z XII wieku. Rozpowszechniła się ona zwłaszcza wśród cystersów i kartuzów, ponieważ nie wszyscy bracia potrafili odmawiać brewiarz po łacinie. To właśnie w różańcu odnaleźli własną formę modlitwy. Papież Pius V w 1569 roku stwierdził, że: „Różaniec (…) jest bardzo pobożnym sposobem modlitwy do Boga. Jest to sposób łatwy i możliwy do praktykowania przez każdego. Polega na wysławianiu Błogosławionej Dziewicy przez powtarzanie Pozdrowienia Anielskiego (Zdrowaś Maryjo) sto pięćdziesiąt razy – tyle, ile jest psalmów w Psałterzu Dawida, przeplatając każdą dziesiątkę Modlitwą Pańską (Ojcze nasz) i rozważając przy tym odpowiednie tajemnice z życia Pana naszego, Jezusa Chrystusa”.

Różaniec jest modlitwą kontemplacyjną - jak podkreślał Paweł VI - jeśli podczas odmawiania różańca nie towarzyszy nam kontemplacja, to „różaniec upodabnia się do ciała bez duszy i zachodzi niebezpieczeństwo, że odmawianie stanie się bezmyślnym powtarzaniem formuł, oraz że będzie w sprzeczności z upomnieniem Chrystusa, który powiedział: »Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani« (Mt 6, 7). Różaniec bowiem z natury swej wymaga odmawiania w rytmie spokojnej modlitwy i powolnej refleksji, by przez to modlący się łatwiej oddał się kontemplacji tajemnic życia Chrystusa, rozważanych jakby sercem Tej, która ze wszystkich była najbliższa Panu, i by otwarte zostały niezgłębione tych tajemnic bogactwa”.

ZADANIE

- Uważnie odmów w tym tygodniu co najmniej jedną dziesiątkę różańca. Zwróć uwagę na to, że jest to modlitwa kontemplacyjna.
- Przeczytaj list Jana Pawła II Rosarium Virginis Mariae, dzięki któremu można lepiej zrozumieć sens i istotę tej modlitwy.

NAUCZ NAS SIĘ MODLIĆ

Pozdrowienie Anielskie

„Anioł wszedł do Niej i rzekł: »Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą«”.

Ewangelia według św. Łukasz 1, 28.

Pozdrowienie Anielskie, czyli powszechnie znane pod nazwą Zdrowaś Maryjo, to jedna z najpopularniejszych modlitw za wstawiennictwem Maryi, Matki Jezusa. Modlitwa ta składa się z trzech części.

Dwie pierwsze, najstarsze z nich pochodzą z Nowego Testamentu. Pierwsza jest zapisem słów Archanioła Gabriela, które wypowiedział podczas Zwiastowania Anielskiego: „Zdrowiaś Maryjo, Pan z Tobą” (por. Łk 1, 28). Dlatego modlitwa ta jest nazywana także Pozdrowieniem Anielskim.

Druga część to słowa św. Elżbiety, które wypowiedziała do Maryi w czasie nawiedzenia: „Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus” (por. Łk 1, 42).

Przez wiele lat modlitwa ta była dokładnym powtórzeniem ewangelicznego przekazu. Jednak w XVII wieku dodano imię Jezus do niektórych fraz, aby to On był w centrum tej modlitwy.

Trzecia część: („Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi, teraz i w godzinę śmierci naszej”) została dodana w XVI wieku. W Europie panowała wtedy epidemia dżumy. Za wstawiennictwem Maryi proszono Boga o ustanie epidemii. Słowa tej frazy przypominają o zgrozie tamtych dni. Na polecenie papieża Piusa V dodano je oficjalnie do treści Pozdrowienia Anielskiego. Wpisano je też w nowym kształcie do brewiarza rzymskiego. Modlitwa ta stała się powszechnie obowiązującą w Kościele.

Pozdrowienie Anielskie wyraża wiarę wierzącego w świętość Maryi i Boże macierzyństwo. Jest uznaniem naszej grzeszności i prośbą o wstawiennictwo Matki Jezusa.

ZADANIE

Przeczytaj fragment Pisma Świętego dotyczący Zwiastowania i Nawiedzenia (Łk 1, 26-56). Wybierz jedno zdanie, zatrzymaj się nad nim w swojej modlitwie.

Ojcze, który jesteś w niebie

„Wy zatem tak się módlcie: Ojcze nasz, który jesteś w niebie”.

Ewangelia według św. Mateusza 6, 8-9.

Tekst modlitwy Ojcze nasz składa się z siedmiu próśb do Ojca w niebie. Prośby te są jednocześnie zobowiązaniami człowieka wierzącego i wyznaczają jego styl życia.

„Ojcze nasz…”. A zatem możemy mieć pewność, że Bóg jak Ojciec troszczy się o każdego z nas. Prawda ta wyznacza również styl życia wierzących: wzajemną miłość, troskę i szacunek względem siebie.

„…który jesteś w niebie”. Święta Hildegarda z Bingen stwierdziła: „Niebo na ziemi jest wszędzie tam, gdzie ludzie napełni są miłością do Boga, do innych ludzi i do siebie samych”.

„…święć się imię Twoje” oznacza: stawiać Boga ponad wszystko. Oddawać Bogu cześć, szacunek i żyć według Jego przykazań.

„…przyjdź Królestwo Twoje” oznacza: chcieć tego wszystkiego, co chce Bóg, w każdej sytuacji życia.

„…bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi”. Wypowiadając te słowa prosimy, abyśmy każdego dnia byli coraz bardziej zjednoczeni z Bogiem.

„…chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj” jest prośbą o niezbędne dobra materialne i duchowe, dla siebie i innych ludzi, w pełnej odpowiedzialności za każdego człowieka.

„…odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” – to prośba o świadomość, że przebaczenie, którego udzielimy innym, i to, o które prosimy Boga są ze sobą mocno powiązane.

„…nie wódz nas na pokuszenie” jest prośbą o to, aby Bóg dodał nam sił w momentach pokus szatana, abyśmy mogli je przezwyciężyć.

„…ale nas zbaw ode Złego” - to prośba o ostateczne zwycięstwo dobra, Boga w moim życiu i historii świata.

„Amen”. Niech tak się stanie. Oznacza gotowość do współpracy w budowaniu Królestwa Pana na ziemi.

ZADANIE

Znajdź bardziej szczegółowe rozważania Modlitwy Pańskiej i odmawiaj ją w tym tygodniu powoli i świadomie.

Jak czytać Pismo Święte?

„Gdy człowiek bierze do ręki z wiarą Pismo Święte i je czyta, znów przechadza się z Bogiem w raju”.

ŚWIĘTY AMBROŻY, List 49, 31.

Jak czytać i żyć Słowem Bożym na co dzień? Najpierw trzeba sobie uświadomić, że Bóg chce mówić do nas codziennie, osobiście i z miłością. Słowo Boga czytane z wiarą, staje się oparciem, jest żywe, nie spóźnia się, jest aktualne, dane mi na obecną chwilę mego życia. Warto nauczyć się konkretnych metod czytania Pisma Świętego i w nich się ćwiczyć. Najważniejsza jednak nie jest metoda, ale systematyczność. Oto kilka podpowiedzi jak czytać Pismo Święte:

1. Ewangelia (lub czytania) z dnia. Pomocą może być książeczka z Ewangelią na każdy dzień roku lub aplikacja w telefonie. Metoda ta pomaga głębiej przeżywać Liturgię Słowa i pozwala być na bieżąco ze Słowem, którym w liturgii danego dnia żyje Kościół.

2. Lectio continua. Ilu z nas przeczytało w życiu Biblię w całości? To metoda czytania Pisma Świętego od początku do końca. Każdego dnia czytamy jeden fragment, np. rozdział lub akapit.

3. Lectio Divina, czyli pobożne czytanie. To duchowa medytacja konkretnego fragmentu Pisma Świętego, przeżywana w czterech etapach: lectio, meditatio, oratio i contemplatio. Metoda ta wymaga więcej czasu i przygotowania. Uczy „czytać” własne życie oczami Boga.

4. Filakterie. To czytanie, zapamiętywanie i zapisywanie tych fragmentów, które w czasie lektury poruszyły nas najbardziej. Zapisujemy ten ulubiony fragment Pisma Świętego, choćby jedno zdanie, i nosimy je przy sobie przez cały dzień. Staramy się nim modlić w ciągu dnia.

5. Modlitwa Słowem Bożym. W Biblii jest wiele modlitw, np. Księga Psalmów to po prostu modlitewnik, z którego warto korzystać w każdej sytuacji życia.

6. Dzielenie się Słowem Bożym we wspólnocie, pod kierownictwem kapłana lub animatora (spotkania biblijne, kręgi biblijne itp.).

ZADANIE

- Podczas Wielkiego Postu spróbujcie codziennie czytać Pismo Święte. Wykorzystajcie różne sposoby jego rozważania.

- Poszukajcie grupy parafialnej, rekolekcji zamkniętych lub książek, dzięki którym nauczycie się rozważać Pismo Święte metodą lectio divina.

Dlaczego warto czytać Pismo Święte?

„Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa”.

ŚWIĘTY HIERONIM

Uczniowie Jezusa, jako Żydzi, regularnie studiowali Torę oraz inne święte księgi, bowiem głęboko wierzyli, że jest to Słowo Boga skierowane do Narodu Wybranego. To stamtąd czerpali wiedzę o Bogu, Jego woli, działaniu w historii. Czekali też na wypełnienie Bożych obietnic.

Po tym, jak wyruszyli w drogę z Jezusem, przez trzy lata systematycznie śledzili Jego czyny, przysłuchiwali się Jego słowom, starali się zrozumieć przesłanie miłości. Spisywali najważniejsze Słowa i wydarzenia, aby przekazać je kolejnym naśladowcom Chrystusa. Był to dla Apostołów czas przygotowywania się do wypełnienia misji, do której powołał ich Jezus. Po Zesłaniu Ducha Świętego wyruszyli odważnie w świat, aby opowiadać o tym, czego doświadczyli, co usłyszeli i co zobaczyli. Wyruszyli, aby głosić prawdę o zbawieniu człowieka.

I my także dzisiaj możemy korzystać z całego bogactwa świętych ksiąg, zarówno Starego jak i Nowego Testamentu. Także dla nas jest to „podstawowy podręcznik”, z którego czerpiemy wiedzę o tym, kim jest Pan Bóg, w jaki sposób działa w życiu człowieka i całych narodów. Rozważając Słowo Boże, odnajdujemy w nim prawdę o tym, w jaki sposób Pan Bóg działa w naszym życiu (przemawia, uzdrawia nas, ma pomysł na nasze życie), ale także o tym, że posyła nas do wypełnienia konkretnego zadania w swoim Kościele.

W momencie chrztu staliśmy się wybranymi uczniami Pana. Od tego momentu mamy zarówno przywilej, jak i obowiązek czytania Biblii, bo jest to jeden z fundamentalnych sposobów poznawania naszego Pana. „Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa” - powiedział św. Hieronim. Czy zatem znasz Tego, który Cię powołał? Czy znasz Tego, za którym idziesz? Czy znasz Jezusa?

ZADANIE

Postaraj się w tym tygodniu codziennie przeczytać fragment Pisma Świętego. Po przeczytaniu zapisz sobie jedno słowo, jedno zdanie na temat tego, kim jest Pan Bóg, czego się o Nim dowiedziałeś.

zdjecie

JAN PAWEŁ II – CYWILIZACJA ŻYCIA

List pasterski Episkopatu Polski zapowiadający ogólnopolskie obchody XXIII Dnia Papieskiego

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!
Życie jest darem, który człowiek otrzymuje od Boga. Troska z jaką właściciel z dzisiejszej Ewangelii przygotowuje winnicę – otaczając ją murem, kopiąc tłocznie i stawiając wieżę – jest obrazem miłości Boga, który stwarzając świat i wyposażając człowieka w rozum i wolną wolę dał mu warunki do rozwoju. Dary te są wyrazem zaufania wobec człowieka, który odkrywając wolę Bożą, może kierować własnym życiem i wpływać na losy innych. W ten sposób Bóg zaprosił człowieka do budowania na świecie „cywilizacji życia”. Jej podstawą jest rodzina i rodzące się w niej nowe życie. Dzieci są nadzieją, która rozkwita wciąż na nowo, projektem, który nieustannie się urzeczywistnia, przyszłością, która pozostaje zawsze otwarta. Przychodząc na świat, przynoszą z sobą orędzie życia, które wskazuje na Stwórcę, o czym przypomniał na Kongresie Rodzin w Rzymie w 2000 roku św. Jan Paweł II.
Człowiek jednak nadużył zaufania, którym obdarzył go Bóg, czego wyrazem we wspomnianej przypowieści jest bunt robotników przeciwko właścicielowi winnicy. Wszedł on w miejsce Boga i sam zaczął decydować o życiu, jego wartości i sensie. Tragiczne skutki tej postawy św. Jan Paweł II określił mianem „cywilizacji śmierci”. Stanowi ją wszystko, co godzi w samo życie, jak wszelkiego rodzaju zabójstwa, ludobójstwa, aborcja, eutanazja i dobrowolne samobójstwo; wszystko, cokolwiek narusza całość osoby ludzkiej, jak okaleczenia, tortury zadawane ciału i duszy, próby wywierania przymusu psychicznego; wszystko, co ubliża godności ludzkiej, jak nieludzkie warunki życia, arbitralne aresztowania, deportacje, niewolnictwo, prostytucja, handel kobietami i młodzieżą; a także nieludzkie warunki pracy (KDK, 27).
Dlatego przeżywając, w łączności z papieżem Franciszkiem, XXIII Dzień Papieski, pod hasłem Jan Paweł II – Cywilizacja życia, chcemy wrócić do orędzia, które św. Jan Paweł II zapisał na kartach encykliki Evangelium vitae. Papież przypomniał o godności i wartości ludzkiego życia, a także wskazał w jaki sposób w opozycji do „cywilizacji śmierci” budować „cywilizację życia”.
I. Kim jest człowiek?
Współcześnie fundamentalną kwestią w budowaniu „cywilizacji życia” nie jest już tylko prawda o godności człowieka, gdyż jest ona zazwyczaj jasno prezentowana zarówno w nauczaniu Kościoła jak i prawodawstwie świeckim. Dzisiaj główne kontrowersje związane są z próbą odpowiedzi na pytanie – jaka istota może być nazwana człowiekiem? Na podstawie jakich kryteriów można to ocenić i kto te kryteria ustala?
Czytelne stanowisko Kościoła w tej kwestii zaprezentował św. Jan Paweł II, który pisał: od chwili zapłodnienia (…) rozpoczyna się życie, które nie jest życiem ojca ani matki, ale nowej istoty ludzkiej, która rozwija się samoistnie. (…) Tę oczywistą prawdę (...) nowoczesna genetyka potwierdza cennymi dowodami. Ukazała ona, że od pierwszej chwili istnieje dokładny program tego, kim będzie ta żywa istota (…). Od zapłodnienia rozpoczynają się dzieje życia człowieka, choć potrzeba czasu, aby każda z jego wielkich potencjalnych zdolności w pełni się ukształtowała i mogła być wykorzystana (EV, 60). Przytoczone słowa stanowią jednoznaczną odpowiedź na podnoszone w debacie publicznej pytania dotyczące m.in. prawa rodziców, a zwłaszcza matki, do decydowania o życiu dziecka, które nosi w swoim łonie. Sprzeciwiają się również próbom wymuszenia na ustawodawcy uchwalenia prawa do bezpłatnego dostępu do aborcji i nakazowi jej wykonywania pracownikom ochrony zdrowia.
Nie brakuje dziś także głosów, które w imię etyki jakości życia, czyli na podstawie przyjętych standardów biologicznych, intelektualnych, psychicznych czy ekonomicznych, dla których najważniejszymi kryteriami są użyteczność i sukces za wszelką cenę, odmawiają prawa do życia osobom chorym i z niepełnosprawnościami. Ma się to dokonywać poprzez ograniczanie im dostępu do leczenia, izolację a także pozbawianie ochrony prawnej czy wręcz eutanazję. Tymczasem (…) cierpienie, które pod tylu różnymi postaciami obecne jest w naszym ludzkim świecie, jest w nim obecne także i po to, ażeby wyzwalać w człowieku miłość, ów właśnie bezinteresowny dar z siebie na rzecz innych ludzi, ludzi cierpiących. (SD, 29). Ludzie chorzy mają więc do odegrania w dziejach świata wprawdzie trudną, ale jednak szczególnie ważną rolę.

II. Ewangelia życia
U źródeł „cywilizacji życia” stoi potrzeba ewangelizacji. Tylko bowiem w perspektywie wiary można w pełni odkryć wartość i godność każdego ludzkiego istnienia. Wynikają one najpierw z prawdy o stworzeniu człowieka, którego Bóg chciał dla niego samego, zaprosił go do „zarządzania” światem i przekazywania życia. Człowiek musi posiadać niezwykłą wartość w oczach Boga – pisał w Kazaniach na Areopagu Karol Wojtyła – jeśli dla jego odkupienia Syn Boży sam staje się człowiekiem. Także męka, śmierć i zmartwychwstanie ukazują wartość ludzkiego życia, zwłaszcza naznaczonego cierpieniem. W końcu równość ludzi, wielkość ich posłannictwa i związana z tym godność opierają się na tym, że ostatecznym celem człowieka jest życie z Bogiem w wieczności.

III. Budowa cywilizacji życia
Budowanie „cywilizacji życia” jest zadaniem Kościoła i całego społeczeństwa. Jej fundamentalne prawo stanowi miłość – jedyne właściwe odniesienie człowieka do człowieka.
Wyraża się ono we współczuciu, solidarności i gotowości do ofiary.
Zadania ochrony i promocji życia należą także do ustawodawców. Wprawdzie prawo nie jest jedynym narzędziem obrony ludzkiego życia, ale odgrywa istotną rolę w kształtowaniu sumień i relacji społecznych. Nie wystarczy jednak samo tylko zniesienie niegodziwych praw godzących bezpośrednio w prawo do życia. Należy także podejmować prorodzinne działania społeczne i prawodawcze w oparciu o nowe zasady polityki w sferze pracy, rozwoju miast, budownictwa mieszkaniowego i usług, tak aby można było pogodzić rytm pracy z rytmem życia rodzinnego oraz zapewnić rzeczywistą opiekę dzieciom i osobom w podeszłym wieku (EV, 90). Wiele współczesnych sumień formowanych jest również przez treści przekazywane w mediach. Potrzeba dziś większej promocji macierzyństwa i ojcostwa, zwłaszcza w mediach społecznościowych, aby ukazać je także jako drogę do realizacji siebie i osiągniecia szczęścia. Łącząc w działaniu wszelkie społeczne siły musimy znacząco poprawić zatrważającą dziś sytuację demograficzną naszej Ojczyny. W tej dziedzinie niestety należy bić na alarm!
Niezwykle istotne są działania podejmowane w ochronie życia i zdrowia przez lekarzy, ratowników medycznych, farmaceutów, pielęgniarki i położne oraz kapelanów, którzy najbardziej związani są z tajemnicą życia. W dzisiejszym kontekście kulturowym i społecznym, w którym nauka i sztuka medyczna zdają się czasem tracić swój wrodzony wymiar etyczny potrzeba waszego jasnego świadectwa wierności prawdzie i sumieniu. Szczególną wdzięczność wyrażamy tym, którzy realizują swoją posługę w hospicjach, domach opieki lub dziennego pobytu, a także wspierających rodziny w opiece nad chorymi pozostającymi w domach.
Trudno wymienić wszystkie osoby i instytucje służące trosce o życie. Są wśród nich domy dziecka, rodziny zastępcze, osoby czuwające nad „oknami życia”, jadłodajnie, schroniska dla bezdomnych czy domy samotnej matki. Ich działania nie byłyby jednak możliwe bez ofiarnej postawy darczyńców i wolontariuszy, którzy kierowani wielkoduszną i bezinteresowną miłością, otaczają opieką osoby chore, samotne, ofiary wojen i kataklizmów oraz tych, którzy muszą się znaleźć w odpowiednim środowisku wychowawczym, aby przezwyciężyć uzależnienie i odzyskać wiarę w sens życia. Nie możemy jednak zapomnieć, że to przede wszystkim rodzice uczą swoje dzieci autentycznej wolności, która się urzeczywistnia przez bezinteresowny dar z siebie, i rozwijają w nich szacunek dla innych, poczucie sprawiedliwości, postawę akceptacji (…), dialogu, wielkodusznej służby i solidarności oraz wszelkie inne wartości, które pomagają przyjmować życie jako dar (EV, 93).
Szczególnym znakiem wyobraźni miłosierdzia jest dziś pomoc niesiona przez miliony Polaków ofiarom wojny w Ukrainie. Niech nadal trwa modlitwa o pokój, o szacunek dla ludzkiego życia oraz nasza solidarność z potrzebującymi. Wierzymy, że w ten sposób „cywilizacja życia” zwycięży „cywilizację śmierci”, a potęga miłości i dobra pokona zbrodnicze zakusy złego.

IV. „Żywy pomnik” św. Jana Pawła II
W budowanie cywilizacji życia włączają się także stypendyści Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Moja pasja pomocy ludziom nie pozwala mi bezczynnie siedzieć i pozostawać obojętną na potrzeby drugiego człowieka – stwierdza Weronika, stypendystka z archidiecezji przemyskiej. Jako wolontariuszka w hospicjum nie żałuję ani jednej spędzonej tam chwili. Każde spotkanie z pacjentami, uśmiech, dotyk i pomoc w najprostszych rzeczach ukształtowały moją wrażliwość. Fundacja co roku swoją opieką obejmuje blisko dwa tysiące zdolnych uczniów i studentów z niezamożnych rodzin, z małych miejscowości w całej Polsce. Jedną z absolwentek programu jest Magda z archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, która mówi: Mam 3 braci i 5 sióstr. Moi rodzice powtarzali nam, że są otwarci na życie, że Pan Bóg jest życiem, które przyjmują do siebie z ufnością. Widziałam, że to zaufanie do Niego czyni naszą rodzinę szczęśliwą, a On błogosławił moim rodzicom, aby byli w stanie zadbać o każdego z nas. Kiedy najbardziej tego potrzebowaliśmy z pomocą przyszła Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Dziś ja, jako żona i mama staram się pielęgnować w sobie to, co zasiali we mnie rodzice i przekazywała Fundacja. Jestem wdzięczna Bogu za dar szczęśliwej, dużej rodziny, na którą patrzę z perspektywy dorosłego człowieka i chcę żyć w podobny sposób w swojej nowej rodzinie – z wartościami chrześcijańskimi, z Bogiem w sercu. W przyszłą niedzielę, podczas kwesty przy kościołach i w miejscach publicznych, będziemy mogli wesprzeć materialnie ten wyjątkowy, konsekwentnie budowany od 23 lat przez nas wszystkich „żywy pomnik” wdzięczności św. Janowi Pawłowi II. Niech udzielone w ten sposób wsparcie, nawet w obliczu osobistych trudności i niedostatków, będzie wyrazem naszego budowania cywilizacji życia i miłości.

Na czas owocnego przeżywania XXIII Dnia Papieskiego udzielamy wszystkim pasterskiego błogosławieństwa.
Podpisali: Pasterze Kościoła Katolickiego w Polsce obecni na 395. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski, Lidzbark Warmiński, 13 czerwca 2023 r

. Za zgodność:
+ Artur G. Miziński
Sekretarz Generalny KEP

TRANSMISJA MSZY ŚW. Z NIEDZIELI

Chcielibyśmy przekazać, że niedzielne Msze Św. o godz. 8.00, 9.30, 11.00, będą transmitowane na naszym profilu na YouTube. Zapraszamy serdecznie do przyłączenia się do wspólnej modliwy. Wystarczy kliknąć tutaj.

zdjecie

Różaniec bez granic

10 grudnia 1925 Matka Boża z Dzieciątkiem ukazała się Siostrze Łucji – jednej z fatimskich wizjonerek. Wtedy to skierowała do niej te słowa:

“Córko moja, spójrz, Serce moje otoczone cierniami, którymi niewdzięczni ludzie przez bluźnierstwa i niewierności stale ranią. Przynajmniej ty staraj się nieść mi radość i oznajmij w moim imieniu, że przybędę w godzinie śmierci z łaskami potrzebnymi do zbawienia do tych wszystkich, którzy przez pięć kolejnych miesięcy w pierwsze soboty odprawią spowiedź, przyjmą Komunię świętą, odmówią jeden Różaniec i przez piętnaście minut rozmyślania nad piętnastu tajemnicami różańcowymi towarzyszyć mi będą w intencji zadośćuczynienia”.

Gorąco Was zachęcamy do udziału w naszej nowej akcji, której celem jest rozpowszechnianie w Kościele nabożeństw pierwszych sobót miesiąca. Chcemy stworzyć z Waszym udziałem apostolat na rzecz szerzenia w świecie nabożeństw pierwszosobotnich. Nabożeństwa wynagradzające za zniewagi, bluźnierstwa i inne grzechy raniące Serce Niepokalanej są dzisiaj niezwykle ważne! Nie tylko ratują grzeszników przed potępieniem, ale też wypraszają pokój, czyli nie mniej, ni więcej ratują świat! Uruchamiamy stronę internetową www.soboty.pl, będziemy ją systematycznie uzupełniać o nowe konferencje i materiały pomocne w odprawianiu nabożeństw wynagradzających. Na początku zapraszamy Was do tworzenia mapy miejsc, w których odprawia się pierwsze soboty. Zachęcamy do propagowania pierwszosobotnich nabożeństw w rodzinie, wśród znajomych, sąsiadów, księży, parafian, sióstr i barci z katolickich wspólnot. Przypominamy, że aby wynagradzać Niepokalanemu Sercu Maryi należy odprawić pięć pierwszych sobót miesiąca spełniając cztery warunki:
• przystąpić do spowiedzi
• przyjąć Komunię Świętą
• odmówić, co najmniej jedną część różańca
• przynajmniej 15 min. spędzić na rozważaniu jednej lub kilku tajemnic różańcowych
Wszystko to czynimy w intencji wynagradzającej za zniewagi, bluźnierstwa i wszelkie inne grzechy wymierzone w Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny.
Kościół i cały świat, jak nigdy potrzebują naszej żarliwej, modlitewnej reakcji.
Maryja wskazuje jak najskuteczniej prosić o ratunek - przez wynagradzanie Jej Niepokalanemu Sercu. Czy możemy zostać wobec tego obojętni? Liczymy na Was! Wierzymy, że i tym razem odpowiecie na fatimskie wezwanie. Z Panem Bogiem, /Ekipa Fundacji Solo Dios Basta/
10 października 2018 roku po zakończeniu peregrynacji figury Matki Boskiej Fatimskiej w parafii zgłosiłem /Ks. Proboszcz Leszek Knut/ w internecie naszą parafię do udziału w akcji „Różaniec bez granic”.
Na stronie internetowej na mapie Polski wśród miejsc, w których odprawia się pierwsze soboty miesiąca zaznaczone jest Gowidlino i następująca informacja:

GOWIDLINO, NIEPOKALANEGO POCZĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY
Ul. KOŚCIELNA 9
Rozpoczynamy o: 9:00
Pierwsza sobota miesiąca Msza św. godz. 9.oo, wystawienie Najświętszego Sakramentu, Adoracja, różaniec wynagradzający, rozważania tajemnic, spowiedź św. / pierwszy czwartek, pierwszy piątek, pierwsza sobota i przed nabożeństwami każdego dnia/. Nasz udział w akcji „Różaniec bez granic” jest owocem peregrynacji Matki Boskiej w naszych rodzinach. Wszystkich serdecznie zapraszamy do udziału w modlitwie wynagradzającej całej Polski.